Süt, ineğin her zaman ürettiği ve insanların almasını bekleyen bir çiftlik ürünü değildir. İneklerde süt üretimi gebelik ve doğumla ilişkili, yavrunun beslenmesini sağlayan bir bedensel süreçtir. Ticari üretimde bu süreç insanların tüketimi için yönetilir: İneğin ne zaman gebe bırakılacağına, yavrusuyla ne kadar birlikte kalacağına ve sütünün nasıl kullanılacağına insanlar karar verir.

Yaygın ticari uygulamalarda buzağılar annelerinden doğumdan kısa süre sonra ayrılır. Anneyle sınırlı temas, buzağının emmesini ve aralarındaki ilişkiyi etkiler. Anne ve yavrunun daha uzun süre birlikte tutulduğu sistemler de bulunmaktadır. Ancak bu sistemlerde de ilişkinin koşullarını üretim amacı belirler.

Ambalajdaki mera görüntüsü bu ilişkinin pazarlamaya uygun kısmını gösterir. İneğin gebeliği, doğumu ve yavrusuyla ilişkisi ise satın alınan ürünün arkasında görünmez kalır.

Süt üretimi, yeni buzağıların dünyaya getirildiği bir sistemdir. Yaygın ticari üretimde bazı dişi buzağılar süt üretiminde kullanılmak üzere yetiştirilir; bu amaçla tutulmayan dişiler ve erkek buzağılar ise bedenlerinden kazanç sağlanan üretimlere yönlendirilebilir. Hayvanların hangi yaşta ve hangi işletmede öldürüldüğü değişse de bu farklı yolların her birinde süt üretimiyle hayvanların öldürülmesi arasındaki bağlantı sabit kalır.

Sütü için kullanılan anne inekler de bir zaman sonra süt üretimi döngüsünden çıkarılır. Bunun nedenleri arasında düşük süt verimi, sağlık ve üreme sorunları bulunmaktadır; üretimden çıkarılan bir hayvan başka bir işletmeye satılabilir veya öldürülmek üzere gönderilebilir. Yaşamının geleceği, kendisi için değil üretim açısından verilen kararlara bağlıdır.

Bir ineğin sağım sırasında hayatta olması, süt üretiminin hayvanların öldürülmesinden bağımsız olduğu anlamına gelmez. Peynir, yoğurt, tereyağı ve krema kullanımı da aynı süt üretimine talep oluşturur. Ürünün adı ve biçimi değiştiğinde hayvanın üretim içindeki konumu değişmez.

Anneyle yavrunun ayrılmasını ve hayvanların öldürülmesini yalnızca bazı üreticilerin kötü davranışlarıyla açıklayamayız. İneği süt hammaddesinin kaynağı olarak görmek, onunla daha baştan maddi bir çıkar ilişkisi kurmaktır. Bu ilişkide hayvanın beslenmesi, gebeliği ve yaşamının devamı, ondan elde edilecek kazançla birlikte değerlendirilir.

Örneğin yavrunun emdiği süt, satılamayan süt olarak hesaplanabilir. Süt verimi azalan bir ineğe yaşamı boyunca bakmak ise gelir getirmeyen bir masraf sayılabilir. Anne ve yavrunun birlikte kalması veya ineğin yaşamını sürdürmesi, üretim hesabının önünde bir engel olarak görülebilir. Hayvanın kendisi için vazgeçilmez olan şeyler, sahibinin hesabında azaltılabilecek maliyetlere dönüşür.

Burada eşit konumdaki iki kişinin çıkarları karşılaştırılmamaktadır. Hayvanı mülk sayan düzende karar verme yetkisi sahibine tanınır; hayvanın değeri ise sahibine sağladığı yarara bağlanır. Mal sahibinin daha fazla kazanç elde etmek veya daha az masraf yapmak gibi çıkarları, hayvanın yavrusuyla birlikte kalma ve hayatta kalma gibi hayati çıkarlarının önüne geçebilir. Bunun için insanın yaşamını sürdürmesini gerektiren bir zorunluluk bulunması bile aranmaz.

Bakım koşullarını iyileştirmek bu eşitsizliği ortadan kaldırmaz. İyileştirmenin sınırı hâlâ üretimin kârlılığına göre çizildiğinde, hayvanın korunması da kullanıma elverişli olduğu ölçüde sağlanır. Bu nedenle mesele yalnızca hayvana ne kadar iyi bakıldığı değildir; bedeninin, yavrusunun ve yaşamının sahibinin tasarruf edebileceği birer kaynak sayılmasıdır.

Bir ineğin otlayabilmesi, dinlenebilmesi ve diğer hayvanlarla ilişki kurabilmesi önemlidir. Bunların engellenmesi hayvana zarar verir. Fakat bu ihtiyaçların karşılanması, bedenini kullanmayı haklı hâle getirmez.

“Mutlu inek” anlatısı, zaten karşılanması gereken ihtiyaçları sütünü almamız için verilmiş bir izin gibi sunar. Oysa hayvana hareket alanı sağlamak, üremesini ve bedenini kendi amaçlarımız doğrultusunda yönetme hakkı yaratmaz.

“Organik” etiketi de hayvanların kullanılmadığı veya yaşamları boyunca korunacağı anlamına gelmez. Üretimin bütün kurallara uyduğu, hayvanların iyi beslendiği ve geniş alanlarda yaşadığı varsayımında bile sütleri alınıp satılacak bir ürün sayılır. Üretim kurallarının değişmesi, hayvanı kaynak olarak görme ilişkisini değiştirmez.

Bir hayvana isim vermek, onu tanımak, alışkanlıklarını bilmek ve güvenini kazanmak yakın bir ilişki kurmamızı sağlayabilir. Ancak ona isim vermemiz veya onunla yakınlık kurmamız, bedenini kullanma hakkı vermez.

“Aileden biri” dediğimiz ineğin ne zaman gebe kalacağına biz karar veriyorsak, sütünü kendimize ait sayıyorsak ve verimi düştüğünde onu satıyor veya öldürüyorsak, bu söz yaşadığı ilişkiyi değiştirmez. Hayvanın bize güvenmesi ve bakımımıza bağımlı olması da kullanımını haklı kılmaz; ona karşı sorumluluğumuzu artırır.

İneklerin geniş bir merada yaşadığını, yavrularıyla birlikte kaldığını ve süt vermeyi bıraktıktan sonra da yaşamları boyunca korunduğunu düşünelim. Doğrusu bu neredeyse hiçbir zaman görülmeyen bir durumdur. Fakat bu gerçek olsa bile bakımın karşılığını süt olarak istemeye hakkımız yoktur. Hayvanlara güvenli bir yaşam sağlamak, bedenlerinden kendimize pay alma izni satın almak değildir.

Bakımın amacı hayvanın kendi iyiliği olduğunda, süt verip vermemesi belirleyici olmamalıdır. Sağlığı ve ihtiyaçlarıyla ilgili kararlar da ondan ne elde edeceğimize göre verilmemelidir.

Hayvan kullanımına karşı çıkmak için her çiftliğin aynı olduğunu veya her hayvanın sürekli acı çektiğini kanıtlamamız gerekmez. İyi koşulların gerçekten sağlandığı bir yerde de bedenini kullanma hakkımız bulunmadığını savunuruz.