The Vegan Society 1944’te kuruldu. Topluluğun kendi tarih anlatımına göre Cross, 1949’da veganlığın ilkesinin açıkça tanımlanması gerektiğini gündeme getirdi. 1951 tarihli “Veganism Defined” yazısında ise topluluğun hayvan kullanımını sona erdirme amacını ve veganlığı bu amaca bağlayan tanımını açıkladı.

“İnsanların hayvanları sömürmeden yaşaması gerektiği öğretisi.”

Bu tanımda çıkış noktası bir beslenme programı değildir. Cross, veganlığı çeşitli uygulamaları doğuran bir ilke olarak ele alır. İnsanların hayvanları kendi amaçları için kullanma hakkı olmadığını kabul ettiğimizde, bu kabulün yaşamımızın farklı alanlarında ne gerektirdiğini sorarız. Beslenme de bu alanlardan biridir.

Örneğin bir arkadaşımız hayvanların kullanılmasını yanlış bulduğunu, fakat bunun yalnızca giyimde geçerli olduğunu söylesin. Deriyi reddedip hayvanların süt veya yumurta üretimi için kullanılmasını kabul etmesinin gerekçesini sormamız gerekir. Kullanımın biçimi değişse de başkasının bedeninden yararlanma iddiası sürmektedir.

Benzer biçimde bir kişi yalnızca beslenmesini bitkisel hale getirip hayvanların eğlence için kullanılmasını kabul ediyorsa, veganlığın dayandığı ilkeyi bütün alanlara uygulamış değildir. Veganlığın kapsamını, en kolay değiştirebildiğimiz alışkanlıkların listesi belirlemez; hayvanları kullanmayı reddetme gerekçemiz belirler.

Bitkisel beslenme, kişinin beslenmesinin içeriğini anlatır. Aynı biçimde beslenen iki kişi çok farklı gerekçelerle hareket ediyor olabilir. Birisi belirli bir sağlık hedefini izlerken diğeri hayvanların kullanılmama hakkını gözetiyor olabilir. Yalnızca tabaklarına bakarak hayvan hakları konusundaki tutumlarının aynı olduğunu söyleyemeyiz.

Veganlıkta bitkisel beslenmemizin nedeni hayvanları kullanmayı reddetmemizdir. Bu yüzden hayvan kullanımının başka bir alandaki biçimi, örneğin bir deri ayakkabı veya hayvanlı bir gösteri, ilkemizin dışında kalmaz. Veganlığı yalnızca bir beslenme biçimi olarak anlatmak, bu ortak gerekçeyi görünmez hale getirir.

Bir hayvanın daha az acı çekmesini istemek, o hayvanı kullanma hakkımız bulunduğunu göstermez. İyi koşullar vaat eden bir işletmede de hayvanın yaşamı insanların üretim planına bağlanmış olabilir. Hak sorusu, yalnızca koşulların ne kadar iyi olduğuna bakarak yanıtlanamaz.

Bir ineği geniş bir meraya çıkardığımızı düşünelim. Mera ona hareket imkânı sağlar. Fakat bu imkânı sağlamış olmamız, onun bedenini ve üremesini kendi amaçlarımıza ayırma hakkı vermez. Bakımın karşılığını hayvanın bedeninden talep edemeyiz. Mutlu sömürü bölümünde bu ayrımı farklı örneklerle ele alıyoruz.

Gündelik yaşamımızın her ayrıntısını tek başımıza belirleyemeyiz. Hastanede bulunmak, ekonomik bağımlılık veya bir kurumun yemek hizmetine bağlı yaşamak somut erişim sorunları doğurabilir. Bu sorunları, hayvan kullanımını doğru sayan bir gerekçeye çevirmek yerine, hayvanların kullanılmadığı imkânları nasıl kurabileceğimizi araştırırız.

Örneğin bir yurtta vegan yemek bulunmadığında öğrencinin yalnızca daha iyi plan yapmasını beklemek yeterli değildir. Başka öğrencilerle birlikte yönetime başvurmak ve yemek hizmetinin değiştirilmesini istemek de aynı ilkenin uygulamasıdır. İlkeyi korumak ile koşulları değiştirmek için destek istemek birlikte ilerler. Zorlayıcı Koşullar rehberleri bu tür durumlara odaklanır.